A history visible in small details

The most rewarding encounter between Kun Khmer and Angkor can begin below eye level. Away from the monumental faces and sweeping processions, small carved figures hold, strike and resist one another. For a boxing enthusiast, the familiarity is immediate: a hand controlling a head, a knee rising, an opponent trying to interrupt the movement. Recognising a bodily action, however, is only the first step. Understanding what the sculptor represented requires attention to the panel, its neighbours, its architectural setting and the distance between an ancient image and a modern sporting rule.

This guide treats the carvings as substantial evidence of Khmer martial culture while keeping their interpretation open to scrutiny. It does not need a claim that every contemporary elbow technique, weight category or scoring convention already existed in its present form. The historical interest is stronger when the evidence remains visible. A living sport can inherit cultural meanings and technical knowledge while also changing its institutions, equipment and competitive arrangements.

Angkor is a landscape, not one illustration

UNESCO describes Angkor as a large archaeological landscape containing successive capitals, temples, water infrastructure and routes. Angkor Wat, Bayon, Ta Prohm and Preah Khan belong to that wider setting. A photograph labelled simply “Angkor boxing” removes information that matters: which temple, which gallery or platform, which surrounding scenes and which stage of construction or later alteration. Two images from the same park are not automatically contemporary, and a temple’s foundation date is not necessarily the date of every carving it contains.

The monuments also carried religious and political meanings. Museum scholarship on the late twelfth-century setting of Banteay Chhmar, outside Angkor Park, helps illustrate the wider problem: royal architecture and relief sculpture formed part of a purposeful representation of society. A carved scene may record a recognisable activity without functioning as a neutral snapshot. Its place in a sequence, scale and relationship to other figures can change how it should be read.

Ta Prohm: a knee, a defence and a possible lesson

In an account published by APSARA National Authority in January 2023, archaeologist Phoeung Dara drew attention to martial scenes at several temples. Ta Prohm provides a particularly useful example because the fighting figures appear within a small sequence on the southern platform of the Dance Hall. The accompanying report identifies approximately eight depictions rather than a single isolated emblem. That context invites a viewer to consider preparation, movement and interaction together.

One panel shows a figure drawing an opponent’s head downward while raising a knee. The other figure uses a hand to obstruct the attack. Dara associates the imagery with Khmer martial practice. Nearby seated or pointing figures also encourage an interpretation involving instruction or rehearsal. The responsible wording is therefore that the scene has been interpreted as martial practice, possibly training. It would be a further, unsupported step to give the figures modern fighter names, announce a championship result or assign the panel to a present-day promotion.

What the posture can tell a modern spectator

The image encourages close attention to the relationship between control and resistance. The two bodies do not merely display weapons; they interact. For someone watching a contemporary clinch, this is an accessible point of comparison. Yet a still carving cannot show the preceding grip, the speed of the exchange, whether contact was controlled or what counted as a successful outcome. It offers a visual question about technique rather than a complete coaching demonstration. Recreating the pose with force is neither necessary for understanding it nor appropriate at a fragile monument.

Preah Khan: grappling without a modern label

The APSARA account also describes a scene on a pillar at Preah Khan in which one figure reaches for the other’s neck while the opponent grips a thigh. The relationship differs from the Ta Prohm knee image and broadens the discussion beyond striking alone. It makes space for grappling in an account of Khmer physical culture without deciding that the sculptor was distinguishing today’s separate competitive disciplines.

A useful caption describes the visible action first: two figures, contact at the neck, a grip near the thigh. Interpretation follows with attribution. Calling it “a grappling scene discussed by Phoeung Dara” preserves both the evidence and the researcher’s role. Calling it “the first recorded Kun Khmer match” would add claims about chronology, rules and event identity that the image does not supply. The absence of those claims is not an absence of heritage; it is a more precise account of what survives.

Four kinds of evidence that should stay distinct

Evidence	What it contributes	What it cannot establish alone
A visible carved posture	Body position, contact and represented movement	The complete sequence, rules or result
Architectural and archaeological context	A setting for interpreting and dating the image	An unchanged modern sporting institution
Teachers’ transmitted knowledge	Living terminology, practice and cultural meaning	An exact date for an unidentified ancient scene
A contemporary competition regulation	The conditions of a specified sporting contest	The original meaning of a temple relief

These forms of evidence can illuminate one another, but they do not substitute for one another. A coach may recognise an effective principle in a carving; an archaeologist may explain its location; a rulebook may show how a similar action is treated in a particular competition. Keeping those contributions separate allows a richer conversation than forcing all three into a single claim of unchanged continuity.

Kun Khmer, Kun Lbokator and the UNESCO distinction

Two heritage recognitions are frequently confused. Angkor entered the World Heritage List in 1992. Kun Lbokator, traditional martial arts in Cambodia, entered UNESCO’s Representative List of the Intangible Cultural Heritage of Humanity in 2022. The first concerns a heritage property; the second concerns a named living tradition and its safeguarding. Neither wording is an inscription of all modern Kun Khmer boxing competitions under the same title.

Kun Lbokator and Kun Khmer belong in a discussion of Cambodian martial culture, but their names should not erase differences in curriculum, performance and sporting context. The ICH Courier’s community account stresses regional variation and acknowledges that the exact moment when martial arts became prevalent cannot be established. That caution provides a sound foundation for public history. Ancient evidence supports the importance of martial activity; it does not require a fabricated founding day or an uninterrupted list of named champions stretching back to Angkor.

Why continuity does not mean immobility

A tradition continues through people who teach, select, remember and adapt. Changes in a contest’s setting do not automatically cancel its cultural roots. Equally, an appeal to roots cannot prove that a particular modern regulation is ancient. The interesting historical questions concern the mechanisms of transmission: who learned from whom, which terms were used, where practices were performed and how participants explained their meaning. Those questions deserve oral testimony and written evidence alongside photographs of stone.

Reading the images without turning history into rivalry

Martial cultures across mainland Southeast Asia have interacted within changing political and social landscapes. Similar bodily solutions are not, by themselves, a complete map of influence. A knee strike or a grip may be recognisable across several traditions, while the terminology, pedagogy, rituals and institutions surrounding it remain distinct. An image cannot adjudicate every modern argument about national ownership. It can instead support a more concrete appreciation of Khmer craftsmanship and the activities chosen for representation.

For KKB readers, this approach makes historical writing more useful. It replaces competitive slogans with things that can actually be examined: a named location, an attributed interpretation, a dated publication and an explicit limit. Pride in Cambodian heritage is compatible with that discipline. Indeed, a claim that survives careful questioning is more durable than a dramatic assertion repeated without a traceable basis.

How to visit and document respectfully

Identify the temple and the precise architectural feature before describing a scene.
Photograph the wider setting as well as the detail, where photography is permitted.
Separate what is visible from what a guide, teacher or researcher interprets.
Follow barriers and staff instructions; never touch, rub or climb on a carving.
Ask permission before photographing people and avoid interrupting worship.

Angkor Enterprise’s visitor code explicitly prohibits touching carvings and interfering with fragile structures. The rules matter especially for small scenes that invite a close look. A zoomed photograph or a guide’s explanation is preferable to tracing a figure with a finger. Digital contrast can help inspection, but an edited image should not be presented as revealing a certain weapon or hand position when weathering leaves the feature ambiguous.

What the carved fighters offer today

The strongest link between Angkor and a contemporary boxing audience is not an invented scorecard. It is the opportunity to look closely at physical knowledge, human interaction and cultural memory. Ta Prohm’s contested knee exchange and Preah Khan’s grappling pair make that connection tangible. Their value survives the admission that we do not know every intention of the sculptor or every rule of the activity represented.

Read these images alongside the Kun Kru ritual and Pleng Pradal music, which concern living practice rather than archaeological stone. Together, they offer different perspectives on Khmer martial culture. The task is to let each speak in its own register: material evidence, transmitted knowledge and the changing experience of sport.

Official KKB YouTube Video Playlist

Watch authentic Kun Khmer training, local fights, and club reports filmed in Battambang on our official YouTube channel.

ប្រវត្តិសាស្ត្រនៅក្នុងលម្អិតតូចៗ

ការភ្ជាប់គុនខ្មែរជាមួយអង្គរអាចចាប់ផ្តើមពីការឱនមើល មិនមែនតែការងើយមើលមុខប្រាសាទធំៗទេ។ ក្រៅពីព្រះភក្ត្រនិងក្បួនដង្ហែ មានរូបមនុស្សតូចៗកំពុងចាប់ វាយ និងទប់ទល់គ្នា។ អ្នកស្នេហាប្រដាល់អាចស្គាល់ទំនាក់ទំនងរវាងដៃដែលគ្រប់គ្រងក្បាល ជង្គង់ដែលលើកឡើង និងដៃគូដែលរារាំង។ ភាពស្រដៀងនេះជាចំណុចចាប់ផ្តើមសួរ មិនមែនជាចម្លើយគ្រប់យ៉ាង។ ត្រូវពិនិត្យផ្ទាំងជិតខាង ទីតាំងស្ថាបត្យកម្ម និងគម្លាតរវាងរូបបុរាណជាមួយច្បាប់កីឡាបច្ចុប្បន្ន។

ចម្លាក់ទាំងនេះជាភស្តុតាងមានតម្លៃសម្រាប់វប្បធម៌ប្រយុទ្ធខ្មែរ។ តម្លៃនោះមិនតម្រូវឱ្យអះអាងថាក្បាច់កែង ប្រភេទទម្ងន់ ឬការដាក់ពិន្ទុគ្រប់ចំណុចបានមានដូចសព្វថ្ងៃតាំងពីមុនឡើយ។ ប្រពៃណីរស់អាចបន្តចំណេះដឹងរាងកាយនិងអត្ថន័យវប្បធម៌ ខណៈដែលឧបករណ៍ ស្ថាប័ន និងរបៀបប្រកួតផ្លាស់ប្តូរ។ ការសិក្សាប្រវត្តិសាស្ត្ររឹងមាំនៅពេលវាបង្ហាញទាំងទំនាក់ទំនងនិងភាពប្រែប្រួល។

អង្គរជាតំបន់ប្រវត្តិសាស្ត្រធំមួយ

យូណេស្កូពណ៌នាអង្គរជាទេសភាពបុរាណវិទ្យាដែលរួមមានរាជធានីច្រើនសម័យ ប្រាសាទ ប្រព័ន្ធទឹក និងផ្លូវគមនាគមន៍។ អង្គរវត្ត បាយ័ន តាព្រហ្ម និងព្រះខ័នជាផ្នែកនៃបរិបទនេះ។ រូបថតដែលដាក់ត្រឹមថា «ប្រដាល់នៅអង្គរ» អាចលុបព័ត៌មានសំខាន់៖ ប្រាសាទណា ថែវឬខឿនណា មានឈុតអ្វីនៅជិត ហើយសាងសង់ឬកែប្រែនៅដំណាក់កាលណា។ រូបពីរនៅក្នុងឧទ្យានដូចគ្នាមិនចាំបាច់មានអាយុស្មើគ្នាទេ។

កាលបរិច្ឆេទស្ថាបនាប្រាសាទមិនកំណត់អាយុចម្លាក់គ្រប់រូបដោយស្វ័យប្រវត្តិឡើយ។ ប្រាសាទក៏មានតួនាទីសាសនានិងនយោបាយ។ ការសិក្សាសារមន្ទីរអំពីបន្ទាយឆ្មារ ដែលនៅក្រៅឧទ្យានអង្គរ បង្ហាញថាចម្លាក់និងស្ថាបត្យកម្មជាផ្នែកនៃការតំណាងសង្គមនិងរាជអំណាច។ សកម្មភាពដែលមើលទៅស្គាល់អាចស្ថិតក្នុងកម្មវិធីនិមិត្តរូប។ ដូច្នេះ ទំហំ ទីតាំង និងតួអង្គជុំវិញមានសារៈសំខាន់ មិនគួរមើលចម្លាក់ដូចរូបថតអព្យាក្រឹតទេ។

តាព្រហ្ម៖ ជង្គង់ ការទប់ និងលទ្ធភាពនៃការបង្រៀន

ក្នុងខែមករា ឆ្នាំ២០២៣ អាជ្ញាធរជាតិអប្សរាបានផ្សព្វផ្សាយការសង្កេតរបស់បុរាណវិទូ ភឿង ដារា អំពីឈុតប្រយុទ្ធនៅប្រាសាទមួយចំនួន។ នៅតាព្រហ្ម រូបទាំងនេះស្ថិតក្នុងជួរតូចលើខឿនខាងត្បូងនៃរោងរបាំ។ សេចក្តីរាយការណ៍លើកឡើងប្រហែលប្រាំបីឈុត។ ការមើលជាសំណុំជួយឱ្យពិចារណាការត្រៀមខ្លួន ចលនា និងទំនាក់ទំនង មិនមែនដករូបមួយធ្វើជានិមិត្តសញ្ញាឯកោទេ។

ផ្ទាំងមួយបង្ហាញមនុស្សទាញក្បាលដៃគូចុះ ព្រមទាំងលើកជង្គង់។ មនុស្សម្ខាងទៀតប្រើដៃទប់ការវាយនោះ។ លោក ដារា ភ្ជាប់រូបជាមួយការអនុវត្តក្បាច់គុនខ្មែរ។ តួអង្គដែលអង្គុយឬចង្អុលនៅជិតក៏ធ្វើឱ្យមានការបកស្រាយថាអាចជាការបង្រៀនឬហាត់សម។ ដូច្នេះ គួរនិយាយថាជាការបកស្រាយបុរាណវិទ្យា មិនមែនកំណត់ឈ្មោះជើងឯក លទ្ធផល ឬកម្មវិធីប្រដាល់ទំនើបឱ្យតួអង្គឡើយ។

កាយវិការប្រាប់អ្វីដល់អ្នកមើលមួយថ្ងៃនេះ?

ចម្លាក់បង្ហាញទំនាក់ទំនងរវាងការគ្រប់គ្រងនិងការតស៊ូ។ រាងកាយពីរមិនមែនបង្ហាញអាវុធរាងកាយតែឯងទេ គឺឆ្លើយតបគ្នា។ អ្នកដែលស្គាល់ការចាប់កៀកអាចប្រើជាចំណុចប្រៀបធៀប។ ប៉ុន្តែថ្មមិនប្រាប់ការចាប់មុននោះ ល្បឿន កម្លាំងប៉ះ ឬអ្វីដែលអ្នកចូលរួមចាត់ទុកថាជាជោគជ័យឡើយ។ វាបង្កើតសំណួរបច្ចេកទេស មិនមែនមេរៀនហាត់ពេញលេញ។ ការសាកល្បងកាយវិការដោយកម្លាំងពិតមិនចាំបាច់សម្រាប់ការយល់ និងមិនសមរម្យក្បែរបុរាណស្ថានផុយស្រួយ។

ព្រះខ័ន៖ មើលការចាប់មុនដាក់ស្លាកកីឡា

ឯកសារដដែលពណ៌នាចម្លាក់លើសសរមួយនៅព្រះខ័ន៖ មនុស្សម្នាក់ចាប់ករបស់ដៃគូ ខណៈម្នាក់ទៀតចាប់ភ្លៅ។ ទំនាក់ទំនងនេះខុសពីឈុតជង្គង់នៅតាព្រហ្ម ហើយពង្រីកការពិភាក្សាហួសពីការវាយ។ យើងអាចនិយាយពីការចាប់និងចំបាប់ក្នុងវប្បធម៌រាងកាយខ្មែរ ដោយមិនបង្ខំថាជាងបានបែងចែកវិញ្ញាសាប្រកួតតាមប្រព័ន្ធសព្វថ្ងៃ។

ចំណងជើងរូបដែលច្បាស់ចាប់ផ្តើមពីអ្វីដែលឃើញ៖ មនុស្សពីរនាក់ ដៃត្រង់ក និងការចាប់ជិតភ្លៅ។ បន្ទាប់មកទើបផ្តល់ការបកស្រាយនិងឈ្មោះអ្នកបកស្រាយ។ ការហៅថាឈុតចាប់ប្រយុទ្ធដែលលោក ភឿង ដារា ពន្យល់ រក្សាភាពខុសគ្នារវាងស្នាមភស្តុតាងនិងការអាន។ បើហៅថា «ការប្រកួតគុនខ្មែរដំបូង» គឺបន្ថែមកាលវិភាគ ច្បាប់ និងអត្តសញ្ញាណព្រឹត្តិការណ៍ដែលរូបមិនផ្តល់។ ការមិនអះអាងហួសមិនបន្ថយតម្លៃបេតិកភណ្ឌទេ។

ភស្តុតាងបួនប្រភេទមានតួនាទីខុសគ្នា

ភស្តុតាង	អ្វីដែលជួយពន្យល់	អ្វីដែលមិនអាចបញ្ជាក់ដោយឡែក
កាយវិការឆ្លាក់	ទីតាំងរាងកាយ និងការប៉ះពាល់	លំដាប់ពេញលេញ ច្បាប់ និងលទ្ធផល
បរិបទបុរាណវិទ្យា	មូលដ្ឋានកំណត់អាយុនិងអត្ថន័យ	ស្ថាប័នកីឡាដែលមិនធ្លាប់ប្រែប្រួល
ចំណេះដឹងពីគ្រូ	ពាក្យ ការអនុវត្ត និងអត្ថន័យរស់	ថ្ងៃខែរបស់ចម្លាក់មិនស្គាល់
ច្បាប់ប្រកួតទំនើប	លក្ខខណ្ឌនៃកម្មវិធីជាក់លាក់	ចេតនាដើមរបស់ជាង

ប្រភពទាំងនេះបំភ្លឺគ្នាបាន តែមិនជំនួសគ្នាទេ។ គ្រូអាចស្គាល់គោលការណ៍រាងកាយ បុរាណវិទូពន្យល់ទីតាំង ហើយច្បាប់បង្ហាញរបៀបវិនិច្ឆ័យចលនាស្រដៀងគ្នានៅកម្មវិធីណាមួយ។ ការរក្សាតួនាទីនីមួយៗអនុញ្ញាតឱ្យសន្ទនាបានជ្រៅជាងការបញ្ចូលគ្រប់យ៉ាងធ្វើជាភស្តុតាងតែមួយនៃភាពបន្តមិនផ្លាស់ប្តូរ។

គុនខ្មែរ គុនល្បុក្កតោ និងបញ្ជីយូណេស្កូ

មានការទទួលស្គាល់ពីរដែលងាយច្រឡំ។ អង្គរចូលបញ្ជីបេតិកភណ្ឌពិភពលោកក្នុងឆ្នាំ១៩៩២។ គុនល្បុក្កតោ សិល្បៈក្បាច់គុនប្រពៃណីនៅកម្ពុជា ចូលបញ្ជីតំណាងបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌អរូបីនៃមនុស្សជាតិក្នុងឆ្នាំ២០២២។ មួយជាទីតាំងបេតិកភណ្ឌ មួយទៀតជាប្រពៃណីរស់ដែលមានឈ្មោះជាក់លាក់និងការថែរក្សា។ ឈ្មោះទាំងនេះមិនមានន័យថាគ្រប់ការប្រកួតប្រដាល់គុនខ្មែរទំនើបត្រូវបានចុះបញ្ជីដូចគ្នាទេ។

គុនល្បុក្កតោនិងគុនខ្មែរសុទ្ធតែមានទីតាំងក្នុងការសិក្សាវប្បធម៌ប្រយុទ្ធកម្ពុជា ប៉ុន្តែវាមិនលុបភាពខុសនៃកម្មវិធីបង្រៀន ការសម្តែង និងការប្រកួតឡើយ។ អត្ថបទសហគមន៍ក្នុង ICH Courier រំលេចភាពប្រែប្រួលតាមតំបន់ និងទទួលស្គាល់ថាមិនអាចកំណត់ពេលជាក់លាក់ដែលក្បាច់គុនរីករាលដាលបាន។ ការប្រុងប្រយ័ត្ននេះអនុញ្ញាតឱ្យនិយាយពីភាពចំណាស់ ដោយមិនបង្កើតថ្ងៃកំណើត ឬបញ្ជីជើងឯកបន្តគ្មានចន្លោះពីអង្គរ។

ការបន្តមិនមានន័យថានៅស្ងៀម

ប្រពៃណីបន្តតាមអ្នកបង្រៀន ចងចាំ ជ្រើសរើស និងកែសម្រួល។ ការផ្លាស់ប្តូរទីតាំងឬរបៀបប្រកួតមិនលុបឫសវប្បធម៌ដោយស្វ័យប្រវត្តិទេ។ ទន្ទឹមនោះ ការអះអាងពីឫសក៏មិនបញ្ជាក់ថាច្បាប់គ្រប់មាត្រាបុរាណឡើយ។ សំណួរមានប្រយោជន៍គឺអ្នកណារៀនពីអ្នកណា ប្រើពាក្យអ្វី ហាត់នៅទីណា និងអ្នកអនុវត្តពន្យល់អត្ថន័យយ៉ាងដូចម្តេច។ សក្ខីកម្មមាត់និងឯកសារសរសេរគួរតែរួមជាមួយរូបថតថ្ម។

អានប្រវត្តិសាស្ត្រដោយមិនបម្លែងទៅជាជម្លោះម្ចាស់កម្មសិទ្ធិ

វប្បធម៌ប្រយុទ្ធនៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍ដីគោកមានទំនាក់ទំនងក្នុងសង្គមនិងនយោបាយផ្លាស់ប្តូរ។ កាយវិការស្រដៀងមិនផ្តល់ផែនទីឥទ្ធិពលទាំងមូលទេ។ ជង្គង់ឬការចាប់អាចស្គាល់នៅប្រពៃណីច្រើន ខណៈពាក្យ វិធីបង្រៀន ពិធី និងស្ថាប័ននៅមានអត្តសញ្ញាណ។ រូបមួយមិនអាចកាត់សេចក្តីគ្រប់ការជជែកសម័យទំនើបថាប្រទេសណាជាម្ចាស់ក្បាច់មួយបានឡើយ។

សម្រាប់អ្នកអាន KKB វិធីនេះផ្តល់ចំណុចអាចពិនិត្យបាន៖ ទីតាំងច្បាស់ អ្នកបកស្រាយ កាលបរិច្ឆេទផ្សព្វផ្សាយ និងដែនកំណត់សេចក្តីសន្និដ្ឋាន។ មោទនភាពចំពោះបេតិកភណ្ឌខ្មែរអាចរួមជាមួយភាពត្រឹមត្រូវ។ ការអះអាងដែលឆ្លើយសំណួរបានរឹងមាំជាងរឿងរំភើបដែលមិនមានប្រភព។ អ្នកអានក៏អាចត្រឡប់ទៅមើលឈុតនិងយល់ពីរបៀបបង្កើតការពន្យល់។

ទស្សនានិងថតដោយគោរព

កំណត់ប្រាសាទនិងធាតុស្ថាបត្យកម្មមុនពណ៌នាឈុត។
ថតបរិបទទូលាយផងនិងលម្អិតផង នៅកន្លែងដែលអនុញ្ញាត។
បំបែកអ្វីដែលឃើញពីការបកស្រាយរបស់មគ្គុទ្ទេសក៍ គ្រូ ឬអ្នកស្រាវជ្រាវ។
គោរពរបាំងនិងមន្ត្រី មិនប៉ះ ជូត ឬឡើងលើចម្លាក់។
សុំការយល់ព្រមមុនថតមនុស្ស និងមិនរំខានអ្នកគោរពបូជា។

ក្រមប្រតិបត្តិរបស់គ្រឹះស្ថានអង្គរហាមប៉ះចម្លាក់និងផ្អែកលើសំណង់ផុយស្រួយ។ ឈុតតូចៗដែលចង់មើលជិតត្រូវការការប្រុងប្រយ័ត្នជាពិសេស។ រូបពង្រីកឬការពន្យល់ល្អជាងម្រាមដៃដើរតាមខ្សែឆ្លាក់។ ការកែពន្លឺនិងកម្រិតច្បាស់អាចជួយមើល ប៉ុន្តែមិនធ្វើឱ្យចំណុចសឹកក្លាយជាភស្តុតាងប្រាកដនៃអាវុធឬកាយវិការទេ។

អ្វីដែលអ្នកប្រយុទ្ធលើថ្មផ្តល់ដល់ថ្ងៃនេះ

តំណភ្ជាប់រឹងមាំបំផុតជាមួយអ្នកមើលមិនមែនសន្លឹកលទ្ធផលដែលប្រឌិតឡើយ។ វាជាឱកាសពិនិត្យចំណេះដឹងរាងកាយ ទំនាក់ទំនងមនុស្ស និងការចងចាំវប្បធម៌។ ជង្គង់នៅតាព្រហ្មនិងការចាប់នៅព្រះខ័នធ្វើឱ្យការជួបនេះច្បាស់។ តម្លៃនៅតែមាន ទោះយើងមិនដឹងចេតនាជាងឬច្បាប់គ្រប់យ៉ាងនៃសកម្មភាពក៏ដោយ។

អាចអានបន្ថែមអំពី ពិធីថ្វាយបង្គំគ្រូ និង ភ្លេងប្រដាល់ ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងការអនុវត្តរស់។ ចម្លាក់ជាភស្តុតាងវត្ថុ ខណៈការបង្រៀននិងតន្ត្រីមានរបៀបបន្តរបស់ខ្លួន។ ការរក្សាភាពខុសនេះអនុញ្ញាតឱ្យយល់វប្បធម៌ប្រយុទ្ធខ្មែរបានទូលំទូលាយ ដោយមិនបញ្ចូលគ្រប់ប្រភេទជារឿងតែមួយ។

កម្រងវីដេអូផ្លូវការរបស់ក្លឹប KKB នៅលើប៉ុស្តិ៍ YouTube

ទស្សនាវីដេអូហ្វឹកហាត់ ការប្រកួតគុនខ្មែរ និងសកម្មភាពសហគមន៍នៅខេត្តបាត់ដំបង តាមរយៈប៉ុស្តិ៍វីដេអូផ្លូវការរបស់ក្លឹបយើងខ្ញុំ។

Kun Khmer and Angkor: Reading the Martial Bas-Reliefs គុនខ្មែរ និងអង្គរ៖ អានប្រវត្តិសាស្ត្រតាមចម្លាក់ក្បាច់ប្រយុទ្ធ