ຍຸກທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ອາດຢູ່ໃນຄວາມຊົງຈຳໄດ້ຫຼາຍແບບ
ຖ້າຖາມແຟນມວຍຊາວກຳປູເຈຍຕ່າງລຸ້ນວ່າ ຊ່ວງໃດແມ່ນຍຸກທີ່ກຸນຂະແມຮຸ່ງເຮືອງທີ່ສຸດ ຄຳຕອບອາດບໍ່ໄດ້ເລີ່ມດ້ວຍຊື່ນັກມວຍຄົນດຽວກັນ. ຄອບຄົວໜຶ່ງອາດຈື່ຈຳແຊັມກ່ອນປີ 1975; ອີກຄອບຄົວໜຶ່ງອາດນຶກເຖິງຄືນທີ່ນັ່ງເບິ່ງການຊົກທາງໂທລະພາບຮ່ວມກັນໃນພະນົມເປັນ. ນັກກິລາໜຸ່ມອາດເອີ່ຍຊື່ຄູຝຶກທີ່ເປີດທາງໃຫ້ລາວໄດ້ເຂົ້າແຂ່ງຂັນ. ຄວາມຊົງຈຳເຫຼົ່ານີ້ລ້ວນມີຄຸນຄ່າ ໂດຍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງລວມເຂົ້າເປັນໄລຍະທາງການໄລຍະດຽວທີ່ເອີ້ນວ່າຍຸກທອງ.
ໃນບົດຄວາມນີ້ ຄຳວ່າຍຸກທອງໃຊ້ເພື່ອເລົ່າເຖິງຄວາມສາມາດແລະອິດທິພົນທີ່ຜູ້ຄົນຈື່ຈຳ. ມັນບໍ່ແມ່ນຊ່ວງປີທີ່ສະຫະພັນຮັບຮອງ ຫຼືຕາຕະລາງຈັດອັນດັບນັກມວຍທຸກຍຸກ. ຈຸດປະສົງແມ່ນເຊື່ອມບຸກຄົນທີ່ລະບຸຕົວໄດ້ກັບເຫດການທີ່ມີວັນເວລາ ພ້ອມຮັກສາຄວາມແຕກຕ່າງຂອງແຕ່ລະຄົນ. ແຊັມແຫ່ງຊາດ, ຜູ້ຄອງສາຍແອວຂອງອົງການສາກົນ ແລະຄູຝຶກທີ່ໄດ້ຮັບການເຄົາລົບມີຜົນງານທີ່ກ່ຽວພັນກັນ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນຜົນງານປະເພດດຽວກັນ. ຄວາມສຳຄັນຂອງພວກເຂົາຈະຊັດເຈນຂຶ້ນເມື່ອເລົ່າພ້ອມກັບສະພາບການທີ່ພວກເຂົາດຳເນີນຊີວິດແລະເຮັດວຽກ.
Oum Ry Ban: ເລື່ອງລາວຂອງແຊັມທີ່ຂ້າມມະຫາສະໝຸດປາຊີຟິກ
Oum Ry Ban ເປັນໜຶ່ງໃນບຸກຄົນທີ່ເຊື່ອມໂລກມວຍກຳປູເຈຍໃນອະດີດກັບຊຸມຊົນໃນຕ່າງປະເທດທີ່ຊ່ວຍສືບຕໍ່ການຝຶກຝົນ. ສະມາຄົມປະຫວັດສາດເມືອງ Long Beach ນຳສະເໜີລາວໃນຖານະແຊັມ Pradal Serey ແລະຄູຝຶກທີ່ມີສ່ວນຊ່ວຍເຫຼືອຊາວໜຸ່ມ. ການຍ້າຍໄປຢູ່ Long Beach ໃນປີ 1986 ແລະການກໍ່ຕັ້ງຄ້າຍມວຍໃນປີ 1987 ເຮັດໃຫ້ຊີວິດຊ່ວງຕໍ່ມາຂອງລາວມີຊຸມຊົນທີ່ຊັດເຈນຮອງຮັບ. ເລື່ອງຂອງລາວຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນພຽງຕຳນານການຈາກບ້ານເມືອງທີ່ເລົ່າຢ່າງກວ້າງໆ.
ຄວາມຊົງຈຳຂອງລາວຍັງຊ່ວຍໃຫ້ເຫັນວ່າ ເລື່ອງເລົ່າກິລາເກັບຮັກສາຫຍັງໄວ້ແດ່. ໃນການສຳພາດກັບ VOA ປີ 2009 ລາວເອີ່ຍເຖິງ Chea Sarak ໃນຖານະຄູ່ຕໍ່ສູ້ທີ່ຕົວໃຫຍ່ກວ່າ ແລະຈື່ຈຳນັກມວຍເດັ່ນຄົນອື່ນໆ ລວມທັງ Chhoeun Chumnit, Chey Kuong ແລະ Chey Bun Chhoeur. ຄຳບອກເລົ່ານີ້ສົ່ງຕໍ່ຊື່ບຸກຄົນແລະຄວາມສຳພັນຂອງນັກມວຍລຸ້ນເກົ່າ. ແຕ່ມັນບໍ່ໄດ້ມີວັນຊົກ, ໃບຄະແນນ ແລະຜົນການແຂ່ງຂັນຄົບທຸກຄັ້ງ ຈຶ່ງບໍ່ຄວນແຕ່ງເພີ່ມໃຫ້ກາຍເປັນການພົບກັນສາມຄັ້ງອັນຕື່ນເຕັ້ນ.
ເຄົາລົບປະຫວັດຈາກຄຳບອກເລົ່າ ໂດຍບໍ່ສ້າງສະຖິຕິຂຶ້ນເອງ
ການຊົກທີ່ຢູ່ໃນຄວາມຊົງຈຳສາມາດອະທິບາຍວ່າ ນັກມວຍເຂົ້າໃຈຄວາມກ້າຫານ, ຄວາມຕ່າງດ້ານຮ່າງກາຍ ແລະຄວາມຄາດຫວັງຂອງຜູ້ຊົມແນວໃດ. ຄຳບອກເລົ່າຍັງມີຄຸນຄ່າ ເຖິງແມ່ນບໍ່ມີວັນທີທີ່ແນ່ນອນ. ແຕ່ປະຫວັດຈາກປາກຄຳກັບການຮວບຮວມສະຖິຕິອາຊີບເປັນຄົນລະໜ້າທີ່. ຢ່າງທຳອິດຮັກສາປະສົບການຂອງບຸກຄົນ; ຢ່າງທີສອງຕ້ອງອາໄສການຊົກທີ່ລະບຸໄດ້ແລະການນັບທີ່ສອດຄ່ອງກັນ. ການນຳທຸກຍອດທີ່ຈື່ຈຳມາໃສ່ເປັນຕົວເລກຢືນຢັນ ອາດເຮັດໃຫ້ໜ້າປະຫວັດທີ່ເບິ່ງລະອຽດກັບນ່າເຊື່ອຖືໜ້ອຍລົງ.
ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນທີ່ເລົ່າເຖິງແຊັມຄັ້ງທຳອິດຂອງ Oum Ry ບໍ່ໄດ້ລະບຸອາຍຸຂອງລາວກົງກັນທັງໝົດ. ຄວາມຕ່າງນີ້ບໍ່ໄດ້ລົບລ້າງສະຖານະທີ່ລາວໄດ້ຮັບການຍອມຮັບໃນວົງການມວຍກຳປູເຈຍ. ມັນພຽງບອກວ່າຜູ້ຂຽນບໍ່ຄວນຝືນສະຫຼຸບຈຸດໃດເປັນຂໍ້ແນ່ນອນ. ຫຼັກດຽວກັນນີ້ກໍໃຊ້ກັບຍອດການຊົກຈຳນວນຫຼາຍທີ່ຖືກເຜີຍແຜ່ຊ້ຳໃນອິນເຕີເນັດ. ເຮົາສາມາດເລົ່າເຖິງຄວາມເປັນແຊັມ, ການສອນ ແລະການລອດຊີວິດ ໂດຍບໍ່ສະແດງຍອດລວມທີ່ຍັງບໍ່ຢືນຢັນຮາວກັບວ່າມີຜົນທາງການຄົບທຸກໄຟຕ໌.
ປຶ້ມປະຫວັດຈາກຄຳບອກເລົ່າ I Am Oum Ry ທີ່ຈັດພິມໃນປີ 2022 ໂດຍລາວເລົ່າໃຫ້ Zochada Tat ແລະ Addi Somekh ບັນທຶກ ເພີ່ມອີກດ້ານໜຶ່ງໃຫ້ເລື່ອງນີ້. ລູກສາວຂອງລາວມີສ່ວນຮັກສາແລະຖ່າຍທອດປະຫວັດຄອບຄົວ. ສຳນັກພິມຍັງເລົ່າເຖິງການກັບຄືນກຳປູເຈຍໃນປີນັ້ນ. ມໍລະດົກຈຶ່ງເດີນທາງໄດ້ຫຼາຍທິດ: ຈາກສັງວຽນກຳປູເຈຍໃນອະດີດໄປສູ່ຄ້າຍມວຍໃນຄາລິຟໍເນຍ ແລ້ວກັບມາຜ່ານເລື່ອງເລົ່າຄອບຄົວແລະການສອນ. ມັນບໍ່ແມ່ນພຽງຖ້ວຍລາງວັນທີ່ວາງຄ້າງຢູ່ໃນອະດີດ.
ຄວາມຂາດຕອນເປັນສ່ວນຂອງປະຫວັດສາດ
ຍຸກຂະແມແດງເຮັດໃຫ້ຊີວິດຜູ້ຄົນ, ສະຖາບັນ ແລະການສືບທອດວັດທະນະທຳຂາດຕອນ. ບໍ່ຄວນອ່ານປະຫວັດຂອງຜູ້ລອດຊີວິດຄືປະຫວັດນັກກິລາທົ່ວໄປທີ່ພຽງຂາດໄປໜຶ່ງລະດູການ. ການບັງຄັບໃຊ້ແຮງງານ, ການພັດຖິ່ນ ແລະການສູນເສຍຄອບຄົວໄດ້ປ່ຽນວ່າໃຜຍັງສາມາດສອນ, ຜູ້ຄົນຈະມາພົບກັນຢູ່ໃສ ແລະເອກະສານໃດຍັງຫຼົງເຫຼືອ. ເມື່ອຄ້າຍມວຍແຫ່ງໜຶ່ງກັບມາເປັນບ່ອນລວມຕົວໃນເວລາຕໍ່ມາ ຄວາມສຳເລັດນັ້ນອາດລວມເຖິງການຟື້ນຟູພື້ນທີ່ຂອງຊຸມຊົນ ພ້ອມກັບການຖ່າຍທອດເຕັກນິກ.
ປະຫວັດສາດນີ້ຄວນໄດ້ຮັບການເລົ່າຢ່າງຮອບຄອບ. ການຂາດເອກະສານບໍ່ໄດ້ພິສູດວ່ານັກມວຍບໍ່ເຄີຍແພ້ ແລະຊີວິດທີ່ໂສກເສົ້າກໍບໍ່ຄວນຖືກໃຊ້ແຕ່ງໃຫ້ບົດປະຫວັດທີ່ມີຂໍ້ມູນໜ້ອຍດູເຂັ້ມຂົ້ນຂຶ້ນ. ບໍ່ຄວນສົມມຸດວ່າຄູຝຶກທຸກຄົນປະສົບສິ່ງດຽວກັນກັບຜູ້ລອດຊີວິດອີກຄົນ. ເລື່ອງຂອງ Oum Ry ມີຄວາມໝາຍເພາະເປັນຊີວິດຂອງລາວເອງ. ອີກຄອບຄົວໜຶ່ງອາດມີຄວາມຊົງຈຳເຖິງເສັ້ນທາງທີ່ຕ່າງອອກໄປ ໃນທ່າມກາງໂສກນາດຕະກຳຂອງຊາດຄັ້ງດຽວກັນ.
ຜົນງານຂອງຄູອາດຢູ່ຍາວກວ່າຂ່າວໜ້າໜຶ່ງ
ຕົວຢ່າງຈາກ Long Beach ຊ່ວຍຂະຫຍາຍຄວາມໝາຍຂອງຄວາມສຳເລັດດ້ານກິລາ. ຄ້າຍມວຍສາມາດເປັນບ່ອນໃຫ້ຊາວໜຸ່ມຮຽນທັກສະ, ພົບຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ເຂົ້າໃຈຊຸມຊົນຂອງຕົນ ແລະສ້າງຄວາມຕັ້ງໃຈທີ່ໄປໄກກວ່າການຊົກຄັ້ງຕໍ່ໄປ. ນີ້ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າການຝຶກມວຍທຸກຄັ້ງຮັບປະກັນຜົນດີທາງສັງຄົມ. ແຕ່ມັນອະທິບາຍໄດ້ວ່າ ເປັນຫຍັງຊຸມຊົນຈຶ່ງຈື່ຈຳຄູຝຶກຈາກຫຼາຍສິ່ງ ນອກເໜືອຈາກຈຳນວນແຊັມໃນຮູບທີ່ແຂວນຢູ່ຝາ.
ສຳລັບຜູ້ອ່ານ KKB ຢູ່ບັດຕຳບອງ ບົດຮຽນທີ່ນຳໃຊ້ໄດ້ແມ່ນ ຄວນບັນທຶກວຽກນັ້ນໃນຂະນະທີ່ມັນກຳລັງເກີດຂຶ້ນ. ຈົດຊື່ຄູຝຶກ, ໄລຍະທີ່ລາວສອນ ແລະຊື່ຜູ້ທີ່ອະທິບາຍຜົນງານຂອງລາວໄດ້. ຮູບຖ່າຍການຝຶກຕີເປົ້າອາດກາຍເປັນຫຼັກຖານປະຫວັດສາດສຳຄັນໃນພາຍຫຼັງ ຖ້າຮັກສາຂໍ້ມູນປະກອບໄວ້. ຖ້າບໍ່ມີຄຳບັນຍາຍ ຮູບນັ້ນອາດຖືກເຜີຍແຜ່ຕໍ່ຢ່າງບໍ່ຮູ້ທີ່ມາ ແລະຖືກນຳໄປອ້າງປະກອບເລື່ອງທີ່ມັນບໍ່ໄດ້ພິສູດ.
Eh Phouthong ເປັນນັກມວຍຂອງລຸ້ນຫຼັງ
Eh Phouthong ເປັນຊື່ສຳຄັນໃນຄວາມຊົງຈຳຂອງກຸນຂະແມສະໄໝໃໝ່ ແຕ່ບໍ່ຄວນຈັດລາວໄວ້ໃນກຸ່ມນັກມວຍທີ່ຂຶ້ນຊົກກ່ອນປີ 1975. ປະຫວັດທີ່ເຜີຍແຜ່ລະບຸວ່າລາວເກີດໃນປີ 1975. ຊື່ສຽງຂອງລາວຢູ່ໃນການພັດທະນາຂອງກິລາຊ່ວງຕໍ່ມາ ເມື່ອຜູ້ຊົມຄຸ້ນເຄີຍກັບນັກມວຍກຳປູເຈຍຜ່ານການປາກົດຕົວຕໍ່ສາທາລະນະແລະທາງໂທລະພາບເລື້ອຍໆ. ລຳດັບເວລາຈຶ່ງສຳຄັນ: ການລວມຫຼາຍທົດສະວັດເຂົ້າໃນລາຍຊື່ຍ້ອນຄວາມຫຼັງພຽງຊຸດດຽວ ອາດເຮັດໃຫ້ປະຫວັດຂອງນັກກິລາທີ່ໂດ່ງດັງກາຍເປັນເລື່ອງທີ່ເປັນໄປບໍ່ໄດ້.
ອິດທິພົນຂອງລາວຍັງເຫັນໄດ້ຜ່ານຄອບຄົວແລະການສອນ ບໍ່ແມ່ນພຽງຜ່ານຍອດສະຖິຕິທີ່ຖືກອ້າງ. ໜ້າປະຫວັດທາງການຂອງ ONE Championship ລະບຸວ່າ Eh Ya Nut ເປັນລູກສາວຂອງລາວ, ເປັນແຊັມ CTN ແລະເລີ່ມຂຶ້ນຊົກໃນລາຍການຂອງ ONE ໃນເດືອນທັນວາ 2015. ການປາກົດຕົວຂອງນາງເພີ່ມເລື່ອງລາວທີ່ໄປໄກກວ່າຊື່ສຽງຂອງພໍ່. ນາງເປັນນັກກິລາທີ່ມີປະສົບການຂອງຕົນເອງ ແລະການກ້າວໄປສູ່ MMA ກໍຕ້ອງກຽມຕົວເພື່ອຮັບມືກັບກອບການແຂ່ງຂັນທີ່ຕ່າງອອກໄປ.
ການເລົ່າປະຫວັດຄອບຄົວທີ່ມີຊື່ສຽງຢ່າງຮັບຜິດຊອບ ຄວນຮັກສາທັງຄວາມຜູກພັນແລະຕົວຕົນຂອງແຕ່ລະຄົນ. ລູກສາວອາດເຕີບໂຕໃນຄ້າຍມວຍແລະເຂົ້າເຖິງຄວາມຮູ້ໄດ້ງ່າຍ ແຕ່ນາງຍັງຕ້ອງຮຽນຮູ້, ແຂ່ງຂັນ ແລະຕັດສິນໃຈໃນເສັ້ນທາງຂອງຕົນ. ຜົນຂອງນາງບໍ່ຄວນຖືກນຳໄປເພີ່ມໃສ່ສະຖິຕິຂອງພໍ່ ແລະຊື່ສຽງຂອງພໍ່ກໍບໍ່ຄວນບັງຜົນງານຂອງນາງ. ນັກກິລາຍິງເປັນສ່ວນຂອງເນື້ອເລື່ອງຫຼັກ ບໍ່ແມ່ນພຽງຫຍໍ້ໜ້າປະກອບທີ່ເພີ່ມຫຼັງຈາກເລົ່າເຖິງແຊັມຊາຍຈົບແລ້ວ.
28 ສິງຫາ 2008: ຈຸດໝາຍສາກົນທີ່ລະບຸໄດ້ຊັດເຈນ
ບາງເຫດການສາມາດລະບຸໄດ້ແນ່ນອນກວ່າການຊົກໃນໄວເດັກທີ່ຜູ້ຄົນຈື່ຈຳ. ຂ່າວທີ່ລາຍງານໃນເວລານັ້ນລະບຸວ່າ Vorn Viva ແລະ Meas Chantha ຊະນະສາຍແອວແຊັມໂລກ ISKA ທີ່ສະໜາມກິລາໂອລິມປິກໃນພະນົມເປັນ ວັນທີ 28 ສິງຫາ 2008. ບັນທຶກຂອງຜູ້ຊົມໂທລະພາບທີ່ຂຽນໃນມື້ດຽວກັນກໍເລົ່າເຖິງໄຊຊະນະຂອງນັກມວຍກຳປູເຈຍທັງສອງ ໃນການຊົກຊິງແຊັມຫ້າຍົກ. ວັນທີ, ສະຖານທີ່, ອົງການຮັບຮອງ ແລະຊື່ຜູ້ຊະນະ ຊ່ວຍກຳນົດຄວາມສຳເລັດຄັ້ງນັ້ນໃຫ້ເປັນເຫດການກິລາທີ່ຊັດເຈນ.
ຄວາມຊັດເຈນແບບນີ້ມີປະໂຫຍດກວ່າການກ່າວກວ້າງໆ ວ່າກຳປູເຈຍໄດ້ຮັບການຍອມຮັບຈາກທົ່ວໂລກຢ່າງສົມບູນໃນທັນທີ. ກິລາຕໍ່ສູ້ມີຫຼາຍອົງການຮັບຮອງແລະຫຼາຍກະຕິກາ. ການໄດ້ແຊັມ ISKA ເປັນຜົນງານທີ່ມີຂອບເຂດຊັດເຈນພາຍໃນລະບົບນັ້ນ. ບໍ່ຄວນຫຼຸດຄຸນຄ່າຂອງມັນຍ້ອນຍັງມີອົງການອື່ນ ແລະກໍບໍ່ຄວນຂະຫຍາຍໃຫ້ໝາຍເຖິງຄວາມເປັນເລີດເໜືອທຸກຄົນໃນທຸກປະເພດກິລາ. ຊື່ອົງການເທິງສາຍແອວແລະຊື່ລາຍການຈຶ່ງເປັນຂໍ້ມູນສຳຄັນ.
ການຖ່າຍທອດທາງໂທລະພາບຍັງປ່ຽນວິທີທີ່ຜູ້ຄົນຮ່ວມຈື່ຈຳເຫດການ. ແຟນມວຍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຢູ່ໃນສັງວຽນກໍຈື່ຈຳຄືນນັ້ນໄດ້. ການອອກອາກາດຊ້ຳ, ບົດສຳພາດ ແລະການປາກົດຕົວໃນຖານະຄູຝຶກພາຍຫຼັງ ອາດເຮັດໃຫ້ແຊັມຍັງຢູ່ໃນສາຍຕາສາທາລະນະ. ນີ້ຊ່ວຍອະທິບາຍວ່າ ເປັນຫຍັງຜູ້ຊົມຕ່າງລຸ້ນຈຶ່ງມັກຜູກຍຸກທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ໄວ້ກັບຊ່ວງທີ່ຕົນໄດ້ເຫັນນັກມວຍບາງຄົນເປັນປະຈຳ ແທນທີ່ຈະມີມາດຕະການວັດຄວາມສາມາດພຽງຢ່າງດຽວ.
| ໄລຍະຫຼືວັນທີ | ບຸກຄົນຫຼືຕົວຢ່າງ | ສິ່ງທີ່ຫຼັກຖານຮອງຮັບ |
|---|---|---|
| ອາຊີບໃນອະດີດທີ່ເລົ່າຄືນໃນປີ 2009 | Oum Ry Ban ແລະຄູ່ຕໍ່ສູ້ Chea Sarak | ຄຳບອກເລົ່າເຖິງການພົບກັນ ບໍ່ແມ່ນບັນທຶກຄົບທຸກຄັ້ງຂອງຄູ່ຊົກນີ້ |
| 1987 | Long Beach Kickboxing | ບ່ອນສືບຕໍ່ການສອນສິລະປະຕໍ່ສູ້ກຳປູເຈຍໃນຕ່າງປະເທດ |
| 28 ສິງຫາ 2008 | Vorn Viva ແລະ Meas Chantha | ໄຊຊະນະຊິງແຊັມ ISKA ສອງລາຍການທີ່ມີວັນທີຊັດເຈນໃນພະນົມເປັນ |
| ທັນວາ 2015 | Eh Ya Nut | ເລີ່ມຂຶ້ນຊົກກັບ ONE ໃນເສັ້ນທາງອາຊີບສ່ວນຕົວຂອງນາງ |
| ກັນຍາ 2022 | Thun Sophea | ບົດສຳພາດທີ່ລະບຸເວລາ ກ່ຽວກັບການສອນແລະນັກມວຍລຸ້ນໃໝ່ |
Thun Sophea ແລະວຽກງານຫຼັງຈາກການແຂ່ງຂັນ
ໃນບົດສຳພາດຂອງ SBM ເດືອນກັນຍາ 2022 Thun Sophea ກ່າວວ່າລາວກຳລັງຝຶກສອນນັກຮຽນປະມານ 50 ຄົນ ແລະຕັ້ງເປົ້າຝຶກຜູ້ສືບທອດໃຫ້ໄດ້ 100 ຄົນ. ຕົວເລກເຫຼົ່ານີ້ຕ້ອງອ່ານຕາມເວລາຂອງການສຳພາດ: ຕົວທຳອິດເປັນຈຳນວນໂດຍປະມານທີ່ລາວລາຍງານ ແລະຕົວທີສອງເປັນເປົ້າໝາຍ. ສິ່ງທີ່ສະທ້ອນແນວຄິດໄດ້ຫຼາຍກວ່າຈຳນວນ ຄືການທີ່ລາວເລົ່າເຖິງການເຄົາລົບນັກຮຽນ ແລະເວົ້າຄຸຍເລື່ອງຂໍ້ຜິດພາດໂດຍບໍ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາອັບອາຍ. ນີ້ແມ່ນຫຼັກການທີ່ລາວກ່າວໄວ້ ບໍ່ແມ່ນຜົນກວດກາແຕ່ລະມື້ຝຶກຈາກຜູ້ສັງເກດອິດສະຫຼະ.
ຕົວຢ່າງນີ້ສະແດງວ່າ ຊື່ສຽງຈາກການແຂ່ງຂັນສາມາດກາຍເປັນໜ້າທີ່ຮັບຜິດຊອບໃນການສອນ. ການຮູ້ວິທີໃຊ້ເຕັກນິກບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າຈະຮູ້ວິທີສອນຜູ້ເລີ່ມຕົ້ນ, ໄວຮຸ່ນທີ່ກັງວົນ ຫຼືນັກມວຍທີ່ກັບມາຫຼັງຜົນແຂ່ງຂັນທີ່ຍອມຮັບໄດ້ຍາກ. ຄູຝຶກຕ້ອງແປປະສົບການຂອງຕົນໃຫ້ເປັນຄຳແນະນຳທີ່ອີກຄົນນຳໃຊ້ໄດ້. ອິດທິພົນຮູບແບບນີ້ອາດບໍ່ເປັນທີ່ສັງເກດຄືການຊະນະນັອກ ແຕ່ສາມາດສົ່ງຜົນເຖິງເສັ້ນທາງຂອງນັກມວຍຫຼາຍຄົນ.
ການຖ່າຍທອດໃນຄອບຄົວເປັນອີກເສັ້ນທາງໜຶ່ງ. ບົດຄວາມຂອງ ONE ກ່ຽວກັບ Chan Rothana ລະບຸວ່າພໍ່ຂອງລາວ Chan Bunthoeun ເປັນຄູສອນ Yutakhun Khom. ບໍ່ຄວນສະຫຼຸບຈາກຕົວຢ່າງນີ້ວ່າ ສິລະປະຕໍ່ສູ້ທຸກສາຍຂອງກຳປູເຈຍມີສາຍການສືບທອດດຽວກັນ. ມັນອະທິບາຍຄວາມສຳພັນສະເພາະທີ່ຄວາມຮູ້ໄດ້ສົ່ງຕໍ່ຜ່ານ. ປະຫວັດສາດຈະສົມບູນຂຶ້ນເມື່ອຮັກສາຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນ ແທນທີ່ຈະໃຫ້ທຸກສຳນັກເລົ່າຈຸດກຳເນີດແບບດຽວກັນ.
ປຽບທຽບຕຳນານແນວໃດໂດຍບໍ່ສ້າງອັນດັບທຸກຍຸກຂຶ້ນເອງ
ການປຽບທຽບລຸ້ນຕ່າງໆ ມີປະໂຫຍດທີ່ສຸດເມື່ອຕັ້ງຄຳຖາມໃຫ້ຊັດເຈນ. ໃຜໄດ້ພົບຄູ່ຕໍ່ສູ້ທີ່ແຂງແກ່ນເລື້ອຍໆ ໃນໄລຍະໜຶ່ງ? ໃຜເປີດໂອກາດນອກປະເທດ? ໃຜຝຶກສອນນັກກິລາຫຼືຮັກສາສຳນັກຂອງຕົນ? ໃຜຊ່ວຍໃຫ້ການແຂ່ງຂັນຂອງຜູ້ຍິງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກຫຼາຍຂຶ້ນ? ຄຳຖາມເຫຼົ່ານີ້ອາດມີຄຳຕອບຕ່າງກັນ ແລະຄວາມຕ່າງນັ້ນເປັນຈຸດແຂງ. ມັນຍອມຮັບວ່າກິລາພັດທະນາຂຶ້ນຈາກການປະກອບສ່ວນຫຼາຍຮູບແບບ.
- ລະບຸຍຸກ, ປະເພດກິລາ ແລະລະດັບການແຂ່ງຂັນຂອງນັກມວຍໃຫ້ຊັດເຈນ.
- ແຍກຍອດທີ່ຈື່ຈຳອອກຈາກການຊົກທີ່ມີຜົນລະບຸໄດ້.
- ບອກຊື່ອົງການຮັບຮອງເມື່ອເລົ່າເຖິງສາຍແອວແຊັມ.
- ບໍ່ສ້າງເລື່ອງການພົບກັນຫຼາຍຄັ້ງຈາກພຽງຊື່ຄູ່ຕໍ່ສູ້ຄົນໜຶ່ງທີ່ຖືກເອີ່ຍເຖິງ.
- ໃຫ້ພື້ນທີ່ແກ່ການສອນ, ນັກກິລາຍິງ ແລະຊຸມຊົນຊາວກຳປູເຈຍໃນຕ່າງປະເທດ.
ອ່ານປະຫວັດນັກມວຍ, ເສັ້ນທາງຂອງຄູຝຶກ ແລະບົດຄວາມປະຫວັດກຸນຂະແມຂອງ KKB ເພື່ອເຫັນເລື່ອງລາວທີ່ເຊື່ອມກັນ. ການຈື່ຈຳຍຸກທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ບໍ່ແມ່ນການປະກາດວ່າຄວາມເປັນເລີດໄດ້ຈົບລົງແລ້ວ. ຈຸດປະສົງແມ່ນເຂົ້າໃຈວ່າຄົນລຸ້ນກ່ອນໄດ້ເຮັດໃຫ້ຫຍັງເປັນໄປໄດ້, ຮັກສາຊື່ຂອງພວກເຂົາຢ່າງຮອບຄອບ ແລະສົ່ງຕໍ່ປະຫວັດສາດທີ່ທົນຕໍ່ການກວດສອບໃຫ້ຜູ້ຝຶກໃນມື້ນີ້.
ໜ້າທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ
ຕິດຕາມ KKB ໃນ TikTok (@kkb.kunkhmerboxing)
ລາຍການວິດີໂອທາງການຂອງສະໂມສອນ KKB ໃນ YouTube
ຮັບຊົມວິດີໂອການຝຶກຊ້ອມກຸນຂະແມ ການແຂ່ງຂັນ ແລະ ກິດຈະກຳຈາກກຳປູເຈຍຜ່ານຊ່ອງທາງການຂອງພວກເຮົາ.
▶ ເປີດເບິ່ງລາຍການວິດີໂອທັງໝົດໃນ YouTube (@KKBKunKhmerBoxing)